Toepassing van numerieke modellen bij wegverbreding op slappe ondergrond = modeles numeriques appliques a l'elargissement de route sur sol#compressible

In het kader van het onderzoek Bereikbaarheidsplan van de Rijkswaterstaat lopen een aantal onderzoeken naar diverse uitvoeringsvarianten van wegverbredingen op een slappe ondergrond. Eén van de varianten is het realiseren van een aanliggende wegverbreding op het bestaande maaiveld. Hierbij zijn twee uitvoeringsvarianten mogelijk: het gefaseerd van beneden naar boven ophogen (traditioneel horizontaal) of het gefaseerd van buiten naar binnen ophogen (gap-methode). De belangrijkste vraag was welke van de twee het gunstigst is. Hierbij moet dan m.n. worden gedacht om de deformaties, vooral horizontale verplaatsingen, die in het bestaande weglichaam optreden. Om de mogelijke verschillen tussen de twee methoden duidelijk te maken zijnverscheidene rekeningsprocedures gebruikt. De traditionele vergelijkingen van grondmechanica gebruikt (Boussinesq, Terzaghi). Het eerste plastische model dat is gebruikt was het Mohr-Coulomb model. Daarna is het Advanced Cam-Clay model bestudeerd. De berekeningen zijn uitgevoerd met de veronderstelling van een gedraineerd gedrag van de grond. Al deze berekeningen laten dezelfde tendens zien, nl. dat de gap-methode tot minder horizontale verplaatsingen ten hoogte van de oude weg leidt.