Reconstructie van het stroomgebied van de Westerschelde tussen 1500 en 2000 aan de hand van kaarten en de bedijkingsgeschiedenis

In het kader van het ontwikkelen van een Lange Termijn Visie Schelde-estuarium, waarbij de onderlinge samenhang tussen de havenfunctie, het veiligheidsaspect en de natuurlijk-ecologische ontwikkeling van het estuarium de aandacht hebben, is kennis nodig van de fysische en ecologische ontwikkeling van het estuarium. Om die redenen richt het project Zeekennis zich vooral op morfologische en ecologische vraagstukken. Een van die vraagstukken die in dit rapport aan de orde wordt gesteld is: welke invloed van ingrepen op de autonome processen en veranderde morfologie van de Westerschelde er op een langere tijdschap zijn geweest. Omdat deze ingrepen vooral menselijke ingrepen zijn geweest via bedijkingen, geeft dit onderzoeksrapport inzicht in het bedijkingsproces vanaf 1550 tot heden. Deze periode is ook lang genoeg om de invloed van de voornaamste fluctuaties in het bedijkingsproces te kunnen reconstrueren. Voor een goed begrip van de wijze waarop de reconstructie tot stand is gekomen, is het noodzakelijk toe te lichten in welke staat het landschap zich in het midden van de zestiende eeuw op beide oevers van de Westerschelde bevond en hoe dat landschap tijdens diezelfde eeuw werd geconfronteerd met grootschalig landverlies. Vervolgens zal worden ingegaan op de die is gebruikt methode. Daarna zal worden uitgelegd welke processen en bijzonderheden de veranderingen in het landschap en de verhouding landwinning - landverlies hebben bepaald.