Systeemopbouw openbaar vervoer in stedelijke gebieden : theorievorming en netwerkoptimalisatie

Een theoretische verkenning van de problematiek van de opbouw van het openbaar-vervoersysteem in stedelijke gebieden. Voor het beinvloeden van de kwaliteit en de kosten van openbaar-vervoervoorzieningen bestaan een aantal ontwerp-variabelen. Deze zijn: haltedichtheid, netdichtheid, lijndichtheid en frequentie. Werkend binnen een budget,gepresenteerd door een constante voertuigdichtheid blijken de verschillende kwaliteitselementen tegenstrijdige ontwerpeisen op te leveren. Met een speciaal ontworpen mathematisch model wordt de kwaliteit van een zeer groot aantal netconcepten bepaald afhankelijk de ruimtelijke structuur die duidelijke implicaties voor de praktijk hebben. Deze zijn - De kwaliteit van het stedelijk openbaar vervoer kan belangrijk worden verhoogd door het ontsluitend stelsel grofmaziger te maken(bij. een halteafstand van 600 m, rechttrekken van lijnen, verminderen van het aantal lijnen). Het toepassen van verbindende lijnen is alleen zinvol in grote agglomeraties, met afstanden(vanuit het stadscentrum) van meer dan 6 km. In de stille uren is het beter het net grofmaziger te maken dan uitsluitend frequenties te verlagen. Het al dan niet bieden van tangentiele verbindingen blijkt in de meeste gevallen weinig invloed op de kwaliteit te hebben.